Νέα και ενημέρωση
Αθήνα, 5C°,
Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016
Ειδήσεις: Οικονομία
Σχετικά Νέα
Η Κριστίνα Ντε Μιντέλ «μιλά φωτογραφικά»
Εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 3 Ιουνίου στο Μουσείο Μπενάκη (κτήριο οδού ...
Μουσείο Μπενάκη: Πρόγραμμα εκθέσεων Κτηρίου Πειραιώς
Το πρόγραμμα του κτηρίου της οδού Πειραιώς του Μουσείου Μπενάκη ...
Thomas Chimes. Εν λευκώ / Into the White: έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη
Το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου και το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζουν ...
Top Επιχειρήσεις
Βόλος
clientThumb
Αθήνα
clientThumb
Πάτρα
clientThumb
Βόρειες Σποράδες
clientThumb

Ο διάσημος βρετανός γλύπτης εγκαινιάζει την πρώτη του μεγάλη ατομική έκθεση στο Μπενάκη της οδού Πειραιώς

Ο διάσημος βρετανός γλύπτης εγκαινιάζει την πρώτη του μεγάλη ατομική έκθεση στο Μπενάκη της οδού Πειραιώς

Ο Τόνι Κραγκ τρέχει πάνω κάτω στον δεύτερο όροφο του Μουσείου Μπενάκη και δίνει οδηγίες για το πώς θα στηθούν τα γλυπτά του, γύρω στα 20 γλυπτά από την καλλιτεχνική του παραγωγή των τελευταίων δέκα χρόνων. Κυρίως έργα από τη σειρά «Rational Beings», διαιρεμένα πρόσωπα που ξεπηδούν  θαρρείς από τα άναρχα παιχνίδια μιας κεντρομόλου δύναμης που επιβλήθηκε σε υλικά στρυφνά και ανεξάρτητα, αλλά και ορισμένα δείγματα από τα «Early Forms», μορφές που μοιάζουν να έχουν δεχτεί ένα βαρύ πλήγμα στην κάποτε τακτοποιημένη φόρμα τους. Κάτοικος του Βούπερταλ από το 1977 και καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ, ο καθ’ όλα Βρετανός Κραγκ έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του στη Μπιενάλε Βενετίας του ’88 και έχει τιμηθεί από αυτήν με το υψηλού κύρους βραβείο Turner.  Στην επίσκεψή του στην Αθήνα περιστοιχίζεται από Γερμανούς –τη σύζυγό του και τον γκαλερίστα του- αλλά διατηρεί αναλλοίωτο το χαρακτηριστικό βρετανικό φλέγμα .

 

 Γιατί εστιάζετε σε παραδοσιακά υλικά όπως το ξύλο, ο μπρούντζος, η πέτρα και ο φινιρισμένος ανοξείδωτος χάλυβας;

Γιατί η χρήση τους συνάδει με την εξέλιξη της δουλειάς μου. Οταν ήμουν φοιτητής χρησιμοποιούσα στοιχεία του ready made,  τη γεωμετρία βαρετών αντικειμένων για να δημιουργήσω γλυπτά. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 είχα γνωρίσει μάλιστα επιτυχία, έκανα πολλές εκθέσεις, ταξίδευα στο εξωτερικό. Εγώ, ένα παιδί της μικροαστικής τάξης, μονίμως άφραγκος είχα αποκτήσει επιτέλους λίγα χρήματα και μπορούσα να ανοιχτώ στον κόσμο. Ηταν ένα υπέροχο συναίσθημα όμως βαρέθηκα γρήγορα γιατί συνειδητοποίησα ότι είχα εγκλωβιστεί σε ένα «ρεπερτόριο» πολύ συγκεκριμένο.  Το 1983 είχα την πρώτη μου μεγάλη κρίση δημιουργικής ταυτότητας. «Μπες στο ατελιέ, βάλε κάτω το κεφάλι και άρχισε να δουλεύεις» είπα στον εαυτό μου. Βλέπω πολλούς καλλιτέχνες να οργώνουν τον κόσμο για να ανακαλύψουν νέα υλικά. Αυτό για μένα δεν έχει ενδιαφέρον. Γνωρίζουμε τι υλικά έχουμε  στη διάθεσή μας, το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά.  

 

Eσείς λοιπόν τι κάνετε ακριβώς;

Οταν αρχίζεις να αλλάζεις τον χώρο και να πειραματίζεσαι με την υλικότητά του προκύπτουν ριζοσπαστικές ιδέες και συναισθήματα. Στέκεσαι πάνω σε έναν γρανίτη και συνειδητοποιείς ότι πάγωσε εκατομμύρια χρόνια οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Οταν ζωγραφίζεις και θέλεις να ενώσεις δυο σημεία υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να το καταφέρεις. Αυτό σημαίνει ότι όταν αρχίζεις να σχεδιάζεις ξεκινάς μια καταπληκτική περιπέτεια χωρίς καν να χρειάζεται να αγοράσεις εισιτήριο. Αρχίζεις να ανταποκρίνεσαι συναισθηματικά στη φόρμα που σχηματίζεται μπροστά σου. Μαθαίνεις από το υλικό σου γιατί γνωρίζει περισσότερα από σένα. Είναι βαρετό να κάθεσαι μόνος σου και να σκέφτεσαι τι πρέπει να επινοήσεις.

 

Πώς συμμετέχει σε αυτή την πολύ προσωπική εμπειρία ο θεατής;

Η τέχνη έχει ευεργετικές ιδιότητες. Θυμάμαι την δική μου παιδική ηλικία και το στενό πλαίσιο επιλογών για συναισθηματική έκφραση… Σήμερα βρισκόμαστε σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο και πιστεύω ότι η τέχνη έπαιξε ρόλο στις αλλαγές που συντελέστηκαν. Υπάρχει ακόμα πολύ μίσος και αδικία στον κόσμο. Υπάρχει ακόμα πολύ δουλειά να γίνει. Δεν πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες αλλάζουν τον κόσμο και τον κάνουν ένα καλύτερο μέρος αλλά οι περισσότεροι προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους και μέσα από αυτή τη προσωπική διαδρομή ανοίγουν ένα παράθυρο δυνατοτήτων και για τους άλλους.

 

Ποια είναι η γνώμη σας για το πανταχού παρόν ready made που ενδύεται το μανδύα της γλυπτικής;

Θα σας πω το εξής: Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου ένα γλυπτό αξιολογούνταν βάσει του ελέγχου που μπορούσε να ασκήσει ο καλλιτέχνης πάνω στο υλικό του μέσα από τις δεξιότητές του. Μετά επήλθε η συνειδητοποίηση ότι μαθαίνουμε από το υλικό και δεν μπορούμε απλώς να επιβάλλουμε τη θέλησή μας πάνω του, γιατί στο κάτω-κάτω δεν διαθέτουμε τόση φαντασία. Τη λογική την εγκαινίασε ο Ντυσάν με το ready made του, ένα πάρα πολύ σημαντικό βήμα γιατί στην ουσία έφερνε στο προσκήνιο ένα νέο διακύβευμα: οι καλλιτέχνες μπορούσαν να πάρουν ένα αντικείμενο και να το μεταμορφώσουν χωρίς καν να το ακουμπήσουν, μιας και όλοι διαθέτουμε μια συνειρμική γλώσσα που ενεργοποιείται στη θέαση ενός αντικειμένου. Αυτό κατέστησε τη γλυπτική μια μελέτη του υλικού κόσμου και χρειάστηκαν περίπου εκατό χρόνια για να συμπεριληφθούν όλες οι εκφάνσεις του, από τα κουνελοπόδαρα και την κονσέρβα σούπας ως τον καρχαρία σε φορμαλδεΰδη, και τις BMWενώ παράλληλα η συνειρμική γλώσσα που τα περιέβαλλε ήταν πιο περίπλοκη από τα ίδια τα αντικείμενα. Ομως από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, η δική μου η γενιά είχε ήδη αρχίσει να βαριέται αυτή την επίμονη ανάδειξη της ποιητικότητας ενός αντικειμένου. Το ready made είναι πασέ εδώ και 35 χρόνια. Το να χρησιμοποιείς τα χέρια σου στη δημιουργία ενός έργου δεν συνιστά μια παρωχημένη ιδέα ακαδημαϊκού χαρακτήρα όπως πιστεύουν ορισμένοι.

 

Δηλαδή είναι με τη σειρά της η νέα επαναστατική πράξη στη γλυπτική και την τέχνη;

Φυσικά. Ξέρετε, όταν γεννιόμαστε δεν υπάρχει τίποτε μέσα στο κεφάλι μας, η πληροφορία έρχεται μέσα από τα μάτια μας, τα αυτιά μας, το δέρμα μας. Αυτές οι εμπειρίες της υλικότητας συσσωρεύονται και σχηματίζουν τα πάντα στον εγκέφαλό μας. Βασικά τη γλώσσα, μιας και κάθε λέξη έχει το σημαινόμενό της στον υλικό κόσμο. Αυτό καθιστά την υλικότητα της γλυπτικής  κάτι πιο μεγαλειώδες από την απλή αντιγραφή τμημάτων της φύσης ή της πραγματικότητας.

 

Όταν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ένα έργο σε δημόσιο χώρο ακολουθείτε  διαφορετική προσέγγιση στη δημιουργία ενός έργου;

Κάποιες φορές μου ζητούν ένα έργο με συγκεκριμένες προδιαγραφές οπότε παίρνω ένα γλυπτό που έχω ήδη φιλοτεχνήσει και φτιάχνω τη μεγαλύτερη εκδοχή του. Στη γλυπτική όταν πρόκειται να εκθέσεις ένα έργο σε εξωτερικό χώρο δεν είναι πολλά τα υλικά που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Πρέπει να λάβεις υπόψη τις καιρικές συνθήκες, τη στατικότητα, μηχανικές παραμέτρους, την ασφάλεια του κόσμου που . Το πρόβλημά μου είναι ότι τον τελευταίο καιρό αυτή η τέχνη πάσχει από επιδειξιομανία. Μου ζητούν από την Κίνα να κάνω ένα γλυπτό 20 μέτρων… Αν είναι δυνατόν, θα ξόδευα όλη τη ζωή μου για να το καταφέρω! Σκεφτείτε τον Χένρι Μουρ, ζήτημα είναι να φιλοτέχνησε πάνω από δυο έργα μεγαλύτερα από δυο μέτρα σε ύψος. Η κλίμακα στη δημόσια τέχνη έχει μεγαλώσει πολύ και αυτό το βρίσκω λίγο χυδαίο. Δεν χρειάζεται να είσαι μεγαλομανής για να είσαι ορατός.

 

Και ο ίδιος ο κόσμος της τέχνης πρέπει να έχει διογκωθεί σημαντικά σε σχέση με τις διαστάσεις που είχε όταν ξεκινούσατε. Ποια είναι η εικόνα που βλέπετε εσείς από μέσα του;

Τη δεκαετία του ‘70 ο κόσμος της τέχνης ήταν τόσο μικρός. Πηγαίναμε σε εγκαίνια και ήμασταν 50-100 άνθρωποι, και ήμασταν πάντα οι ίδιοι. Στις μέρες μας έχει μεγαλώσει και έχει εξελιχθεί σε αυτό το τεράστιο πράγμα και είναι ειρωνικό γιατί παλιά λέγαμε: «πόσο σημαντικό θα ήταν να ασχοληθούν περισσότεροι άνθρωποι με την τέχνη…». Σήμερα παράγεται τέχνη σε χώρες όπου δεν υπήρχε ποτέ πριν, τεράστιες ουρές σχηματίζονται μπροστά από τα μουσεία και κάθε μικρό χωριό θέλει να έχει έναν χώρο σύγχρονης τέχνης. Αυτό είναι προβληματικό γιατί η μεγάλη δημοφιλία της τέχνης έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη κάστα ανθρώπων, τους επιμελητές, οι οποίοι τρέχουν παντού και είναι πανταχού παρόντες με μόνο προσόν τους τη μεγάλη γνώμη που έχουν για την γνώμη τους. Βλέπεις εκθέσεις όπου ο επιμελητής θεωρείται πιο σημαντικός από τους καλλιτέχνες, και αυτό είναι εντελώς γελοίο.  

 

Τι σας ώθησε να εγκαταλείψατε τη Βρετανία για να εγκατασταθείτε στη Γερμανία;

Εφυγα από μια χρεοκοπημένη Βρετανία και πήγα σε μια χώρα όπου οι Γερμανοί, προφανώς εξαιτίας της πρόσφατης ιστορίας τους με τους δυο παγκόσμιους πολέμους, είχαν ανάγκη από μια νέα κουλτούρα, μια νέα εικονογραφία και το ένιωθες αυτό πάρα πολύ έντονα. Ο Γιόζεφ Μπόις συμβόλισε με τον πιο εύγλωττο τρόπο αυτή την ανάγκη αν και αμέσως μετά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν οι Fluxus, το Zero, η εισαγωγή του μινιμαλισμού μέσω της αμερικανικής τέχνης, οι επαφή καλλιτεχνών με την arte povera, οπότε οι γερμανοί καλλιτέχνες είχαν αρχίσει να γίνονται αποδεκτοί  ξανά διεθνώς. Ξέρετε οι γενιές των Γερμανών μετά τον πόλεμο, μέχρι  και τα δικά μου παιδιά που είναι μισοί Βρετανοί, επιδεικνύουν εμμονή στην προσπάθειά τους να κάνουν το σωστό. Eχουν ενοχές και θέλουν να αποδεικνύουν στον κόσμο ότι το παρελθόν ήταν μια εξαίρεση και ότι η συμπεριφορά που επέδειξαν στο παρελθόν δεν είναι εγγενής.

 

 *«Tony Cragg» στο Μουσείο Μπενάκη, κτίριο οδού Πειραιώς, από 10/9-8/11

Στις 8/9  o Τόνι Κραγκ θα συνομιλήσει με την Ξένια Γερουλάνου, Επιμελήτρια της Galerie Thaddaeus Ropac, Paris/Salzburg στο Μουσείο Μπενάκη στις 19.30. 


Πηγή : http://www.tovima.gr/
Άλλες ειδήσεις κατηγορίας
Από την Τετάρτη 8 έως Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015
Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης εγκαινιάζει την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015 ...
Οι πτυχές της δημιουργικής πορείας του παρουσιάζονται σε έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς
Δημοσιογράφος και διαφημιστής και συγγραφέας, μπλόγκερ και ...
Τα μουσεία γιορτάζουν στις 18 Μαΐου - Ολες οι εκδηλώσεις
Μουσείο Μπενάκη Κυριακή 17 Μαΐου 2015, 10:00 – 18:00 Στο κτήριο της οδού ...
Αναλυτικά το εορταστικό πρόγραμμα στα μουσεία της χώρας
Μουσείο Μπενάκη Κυριακή 17 Μαΐου 2015, 10:00 – 18:00 Στο κτήριο της οδού ...
Συζήτηση στο πλαίσιο της έκθεσης Andro Wekua - Pink Wave Hunter στο Μουσείο Μπενάκη
Στο πλαίσιο της έκθεσης Andro Wekua - Pink Wave Hunter. θα πραγματοποιηθεί συζήτηση ...
Ξεναγήσεις στις ελληνικές συλλογές του Μουσείου Μπενάκη
Το Μουσείο Μπενάκη, διοργανώνει ξεναγήσεις από τους επιμελητές των ...
Γιάννα Καλή: Έκθεση στη γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου
Η γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου εγκαινιάζει την πρώτη ατομική έκθεση της ...
Ο Γιάννης Παππάς και η Μεταπολεμική Γλυπτική: ημερίδα στο Μουσείο Μπενάκη
Το Μουσείο Μπενάκη, θέλοντας να τιμήσει το έργο του καλλιτέχνη, ...
Από τις δύο πλευρές του Αιγαίου: προβολή στο Μουσείο Μπενάκη
Η σκηνοθέτις Μαρία Ηλιού και ο ιστορικός σύμβουλος Αλέξανδρος Κιτροέφ, ...