Νέα και ενημέρωση
Αθήνα, 11C°,
Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016
Ειδήσεις: Ατζέντα
Σχετικά Νέα
Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους - Ανχέλικα Λίντελ
Από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη κυκλοφορεί το βιβλίο της Ανχέλικα ...
Ψευδοεξομολογήσεις του Πιερ Ντε Μαριβώ στο Φεστιβάλ Αθηνών
Τις Ψευδοεξομολογήσεις του Πιερ Ντε Μαριβώ παρουσιάζει το Φεστιβάλ ...
Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους, της Ανχέλικα Λίντελ στο Φεστιβάλ Αθηνών 2014
Το Φεστιβάλ Αθήνων θα παρουσιάσει το εργό της Ανχέλικα Λίντελ, με τίτλο ...
Top Επιχειρήσεις
Αθήνα
clientThumb
Πάτρα
clientThumb
Βόρειες Σποράδες
clientThumb
Βόρειες Σποράδες
clientThumb
Πάτρα
clientThumb

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: «Ψευδοεξομολογήσεις» - «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους»

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: «Ψευδοεξομολογήσεις» - «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους»

Από αλλού την περιμέναμε την καλή παράσταση και από αλλού μας ήρθε... Η πολυαναμενόμενη ξένη παραγωγή (μία από τις λίγες μετακλήσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου) «Ψευδοεξομολογήσεις» σε σκηνοθεσία Λυκ Μποντύ έκανε την Ιζαμπέλ Ιπέρ να φαίνεται αδιάφορη και την παράσταση βαρετή...

Από τη Μαριάννα Παπάκη

Η διάσημη και σπουδαία Ιζαμπέλ Ιπέρ από την οποία είχαμε μαγευτεί στο «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μίλερ σε σκηνοθεσία Μπομπ Ουίλσον (2007) και την οποία είχαμε θαυμάσει στην παράσταση «Ένα λεωφορείο» του Κριστόφ Βαρλικόφσκι (2010) πηγαινοερχόταν στη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών επιδεικνύοντάς μας τα πολυτελή φορέματά της. Και ναι, φυσικά αυτό ως ένα βαθμό ήταν στο πλαίσιο της σκηνοθετικής απόδοσης της ηρωίδας του έργου του Μαριβώ, της πλούσιας χήρας Αραμίντ. Πώς όμως τονίζονται τα υπονοούμενα του Μαριβώ για τις κοινωνικές ανισότητες και την υψηλή κοινωνία των ψευδοφιλοδοξιών και των ψευδοαξιών μέσα από μια (τόσο) ακαδημαϊκή παράσταση;

Αρκούν οι δεκάδες ακριβές ψηλοτάκουνες γόβες για να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον; Αλλά και η σύγχρονη εκφορά του λόγου, στοιχείο αναμφίβολα θετικό, εδώ  έμοιαζε να αποδυναμώνει την ξεχωριστή γλωσσική ιδιομορφία του κειμένου. Με άλλα λόγια η σκηνική αρτιότητα λειτούργησε μάλλον εις βάρος της θαραλλαίας ανάδειξης στα «κλεισίματα ματιών» του συγγραφέα και η γλωσσική αντιμετώπιση του σκηνοθέτη Λυκ Μποντύ προσέδωσε μια αίσθηση επίπεδων διαλόγων στην προσπάθειά της να μεταφέρει το κείμενο στο σήμερα. Ίσως αυτή η πρόσληψη πάλι να συνδέεται και με την ιδιοσυγκρασία του ελληνικού κοινού που διατηρεί μία απόσταση τόσο από το κομψό χιούμορ του Μαριβώ όσο και από την ακαδημαϊκή προσέγγιση του σκηνοθέτη.


Ο ήχος πάντως ήταν εξαιρετικός!  Για να αναφερθούμε και στο φετινό πρόβλημα πολλών παραστάσεων της Πειραιώς 260 που λίγο έλειψε να γίνει το αποκλειστικό αντικείμενο κριτικής. Αλλά αυτό αποτελεί από μόνο του ένα άλλο θέμα προς συζήτηση!


Τις ίδιες μέρες στην Πειραιώς 260 ανέβαινε η παράσταση του έργου της Ανχέλικα Λίντελ «Και τα ψάρια βγήκαν να πολεμήσουν ενάντια στους ανθρώπους». Ομολογώ πως σε αυτή την παράσταση πήγα με δισταγμό καθώς δεν είχα παρακολουθήσει ξανά σκηνοθετική δουλειά του Θέμελη Γλυνάτση και η επιλογή έργου της Ανχέλικα Λίντελ για το Φεστιβάλ Αθηνών δεν με ενθάρρυνε... Κι όμως! Η ευχάριστη έκπληξη του φετινού προγράμματος ήταν αυτή η παράσταση του έργου με τον παράξενο τίτλο. Ο Θέμελης Γλυνάτσης το προσέγγισε με τις εικαστικές – σκηνικές επιρροές του Θεόδωρου Τερζόπουλου, του Μπομπ Ουίλσον ή πιο μακριά του Χάινερ Μύλερ. Η παράστασή του είχε όμως κάτι δικό της!


Την ανανεωτική ματιά ενός νέου ανθρώπου που αξιοποιεί τις τόσο καλές του επιρροές για να δηλώσει πως η νέα γενιά καλλιτεχνών δεν είναι αμέτοχη των όσων συμβαίνουν σε πολιτικό-κοινωνικό επίπεδο. Ακούει, βλέπει, διαβάζει, ενημερώνεται και θέλει να μιλήσει για όσα την προβληματίζουν και όσα την κάνουν να ξερνάει. Μπορεί το σύστημα να έχει κάνει «καλή δουλειά» στην αποχαύνωση των λαών αλλά αρκεί ένα δυναμικό ανέβασμα ενός έργου από ένα νέο σκηνοθέτη για να μας θυμίσει πως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή η «υπενθύμιση» από μόνη της έχει τη δική της αξία και καλό θα ήταν να μην την υποτιμάμε. Το ζήτημα των μεταναστών που πνίγονται στην προσπάθειά τους να ζήσουν είναι η απόδειξη του ξεπεσμού όχι μόνο των ηγεσιών αλλά και των κοινωνιών που το ανέχονται («Η εξουσία με τρομάζει, αλλά η κοινωνία είναι αυτό που με αηδιάζει», αναφέρει η συγγραφέας).


Ο Θέμελης Γλυνάτσης, οι ηθοποιοί Σοφία Μαραθάκη, Νέστορας Κοψιδάς και Αλεξάνδρα Ντεληθέου αλλά και όλοι οι συντελεστές της παράστασης απέδωσαν το έργο σε μία χωρίς κενά παράσταση, εμπνευσμένη, αιχμηρή και κατάφεραν να συντηρήσουν επί σκηνής τη βαθιά και θυμωμένη απογοήτευση των λέξεων του έργου χωρίς να το «χρησιμοποιήσουν» απλώς σαν ένα πολιτικό μανιφέστο με επικαιροποιημένο χαρακτήρα.

 

Άλλες ειδήσεις κατηγορίας
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Ρομέο Καστελλούτσι, Go down Moses και Άρης Μπινιάρης, Το ’21
«Αυτό δεν είναι θέατρο», αυτή ήταν η κοινή φράση που άκουσα από θεατές ...
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Schaubühne Berlin - Τόμας Όστερμαϊερ  Οι Μικρές αλεπούδες, της Λίλλιαν Χέλλμαν
Η είδηση πλέον στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών δεν είναι ότι ...
À Ố Làng Phô - Από το χωριό στους δρόμους της πόλης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών
Το Φεστιβάλ Αθηνών 2015 υποδέχεται τους Tuan Le, Nguyen Nhat Ly, Nguyen Lan Maurice και Nguyen ...
Η Ιλιάδα του Στάθη Λιβαθινού ταξιδεύει στη Ρουμανία!
Δύο χρόνια μετά την πρώτη παράσταση της ΙΛΙΑΔΑΣ στο Φεστιβάλ Αθηνών ...
Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών: Αβελάρδος και Ελοΐζα - Γιάννης Καλαβριανός
Το ¨πολύχρωμο¨ και πολυαναμενόμενο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2014 ...
Η Γκόλφω στην Επίδαυρο: Κινηματογραφώντας μια παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών
Το Φεστιβάλ Αθηνών θα προβάλει το ντοκιμαντέρ του Ηλία Γιαννακάκη, Η ...
Αρκαδία από το χοροθέατρο Οκτάνα στο Φεστιβάλ Αθηνών
Οκτώ χρόνια μετά το Σχεδίασμα Β ́-Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ο ...
Γιοι και κόρες, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Μια από τις πιο επιτυχημένες καλλιτεχνικά και εμπορικά παραστάσεις ...
“Hamletmachine”  του Heiner Muller, στο Φεστιβάλ Αθηνών
Το Φεστιβάλ Αθηνών παρουσιάζει, για μία μόνο παράσταση, το έργο του Heiner ...